وداع آفتاب

غروب تلخ آبان است و خورشید 
افق  را  در شیار خون  کشیده 

وداع   آفتاب است  و  شغالان 
طنین  زوزه  بر هامون  کشیده 

همه  دیدند  تک تک اختران را 
که می میرند و می افتند بر خاک 

زمین  از ابر نم  می کرد  دیده
چنار کوچه  می گریید  غمناک 

ز دیوار بلند   خانه،   سروی
میان  خم  کرد و آورد  نزدیک

از آن آزاده  مرغ  خسته جان،  داد
پیامی را به  پیک  جوی  باریک 

پیام  سرو  از دریا  به  دریا 
ز اوج صخره ها تا دورصحرا

ز قاب  بسته  این  شام  خونین 
پیام  نور بود  و صبح  فردا