ای دیار من

ای خفته در غبار قرون ای دیار من 
ای  چینه  نخست بنای زمانه  تو 

با دشت سبز و رود حیات آفرین خویش 
از بهر خوابگاه  نخستین  بهانه  تو 

با ما بگو که دانه و دام تو چون فریفت 
سرگشتگان  قوافل  گم  گشته  راه  را

این راهی همیشه غریب و غمین خاک 
در دامن تو  یافت  چگونه  پناه  را 

عنقای قاف  قله  تاریخ،  بازگو
راز هزار عقده در دل نهفته را 

ای مادر سترون  ایام  کس  ندید
هرگز به کشتزار تو بذر شکفته  را 

از ژرفای  دره  اعصار با  شکیب 
چون جو به دشت حادثه ها تن کشیده ای 

ناباورانه چون صدف ساحل سکوت 
از موج  موج  تلخ  حوادث رهیده ای 

کو آن شکوه شو شوکت دیروزیت که بود 
تا پهنه های  خطه ری دشت و دامنت 

سر می کشید شعله تابان هور مزد 
هر شام و هر پگاه  زهرکوی و برزنت

تا نقش شد به سکه ساسان طلسم۱ تو
از دجله تا  به ساحل  نیل اعتبار یافت 

در سایه  سار باره  دژ بلند  تو
فرّ و شکوه مام وطن روزگار یافت 

بشکن سکوت و بار دگر نغمه ساز کن 
با  لحن  آسمانی  و گلبانگ  پهلوی

ای  سرزمین  پهله  چه  شد تا افول  کرد 
از اوج  چرخ، اختر اقبال  خسروی 

آن دژ که سر به سینه افلاک سئوده بود 
از عهد ماد  دیده  به عالم  گشوده  بود 

دیدی که تن چگونه بسودش حضیض خاک 
اوجی  که  بانگ  اختر  چنگی شنوده  بود

پامال  وحشیانه  سمّ  ستور۲ شد 
مجد و بزرگواری چندین هزاره ات 

دارد به یاد،  ذهن زمانه هنوز هم 
درهم شکستن کمر برج و باره ات 

***

ای شهر من که در تو طلوع و غروب کرد
خورشید  روزهای  خوش  زندگانیم

دادی چو بال پر زدن و پای رفتنم 
زان پس کسی نیافت به کویت نشانیم 

نا اهل کودک من و دانم که سالهاست 
دور از تن  به  کوره غربت  گداختم

اما هنوز یاد تو در خاطر من است 
من  ناسپاس در تو حودم را شناختم 

طفلانه سر به خاک تو گم کردم عاقبت
آن  تابناک  گوهر عهد  شباب  را 

پیرانه سر به راه و نمی یابم ای دریغ 
در شوره زار عمر به غیر سراب را 

عمری اگر که بود دو روز شباب بود 
باقی میان کشمکش و جان و تن گذشت 

بعد از تو ای طلیعه شیرین بامداد
در تلخی غروب سرانجام من گذشت 

ای شهر من که یاد من از خاطرت زدود
یاد  تو نقش  لوح  نهان  دل  من  است 

در خلوت  دل  من و خاطرات  تو 
چون پویه  نسیم  ملایم  به  گلشن است

یاد آنکه هرچه بود همه جلوه  بود و رنگ 
رویای  وهم زای خوش  کودکانه  بود 

آن کوچه های خاکی پرپیچ و خم به یاد
چون قصرهای خاطره رنگ فسانه بود 

در هر غوب بوی نم خاک و عطر یاس
جان  را به  آستانه  پرواز می کشید 

۳خواب چنار پیر کلاغان دشت را
سوی نوازش پر شب باز می کشید

آن عصرها که شامه دیوار کوچه باغ
پر می شد از غبار رهِ  کوچ  برّه ها 

یاد آن سحر که در خُنَکای نسیم باغ 
سر می کشید از بن هر گل ترانه ای